De Nederlandse zeevaarder Jan Van Riebeck kwam in 1652 op de Kaap aan land en stichtte er de Oost-Indische Compagnie.
Daar begint al meteen de geschiedenis van de wijn in Zuid-Afrika, nog vóór de komst van de eerste stekken van de Nederlandse wijnstokken en de eerste wijnoogst in 1659.

De eerste kolonisten die de streek kwamen bewonen, hadden echter heel weinig ervaring met wijnbouw. Pas in 1679, met de komst van de nieuwe gouverneur Simon Van der Stel, begonnen de zaken op dit vlak grondig te veranderen. De nieuwe gouverneur had al veel gereisd en gaf op basis van de kennis die hij daarbij had opgedaan, een sterke impuls om de kwaliteit van de wijn te verbeteren. Hij legde in de stad Stellenbosch (vlakbij de Kaap) de grondvesten van het eerste wijnbouwcentrum van het land (dat overigens nu nog altijd actief is).

De komst van bijna 200 Hugenoten die van 1688 tot 1690 uit Frankrijk waren verdreven en die zich vooral in de vallei de Franschhoek kwamen vestigen, zorgden ten slotte voor een beslissende doorbraak in de wijnbouw aan de Kaap.

Op het einde van de 19de eeuw werd de Kaapstreek getroffen door de meeldouw- en de fylloxera-epidemieën, waardoor talrijke wijnbouwers hun activiteiten moesten opgeven.

In 1918 werd onder impuls van Charler Kohler KWV opgericht, in een poging om een oplossing te vinden voor de beperkingen ten gevolge van het productieoverschot van wijn.

De Zuid-Afrikaanse wijngaard is een van de meest zuidelijke in het zuidelijk halfrond. De wijnbouw kreeg er toch een kans dankzij de Benguela zeestroming: die is afkomstig van de Zuidpool en zorgt voor verfrissing aan de westelijke kust van Zuid-Afrika.
De wijngaard ligt grotendeels op een oud massief, op zones van graniet en schist en in alluviale vlakte